bułeczki, precelki…

Jakościowo biały bursztyn nie odbiega od całej reszty odmian sukcynitu znajdywanego na terenie Polski. Chociaż w świadomości Polaków nazwa ta kojarzy się z bałtyckim bursztynem powstałym we wczesnym eocenie (54 mln lat), to w rzeczywistości bursztyny i inne kopalne żywice występują na całym świecie i pochodzą z różnych okresów geologicznych. Bursztyn meksykański jest czerwony, wtopiony w litą skałę. Bursztyn z Sambii co najmniej 40 milionów lat przebywał w miejscu nagromadzenia w tzw. “niebieskiej ziemi” w warunkach sprzyjających jego konserwacji i dlatego jego odmiany nie uległy zróżnicowaniu. Jednak czy to nieuniknione? NIE! Można temu zaradzić. Teoretycznie jest to ten sam surowiec co polski bursztyn. Jednak doświadczony bursztynnik potrafi dostrzec różnicę. Nikt kto wie coś więcej na temat obróbki bursztynu nie powinien ujawniać swojej wiedzy obcokrajowcom. Osobnym problemem jest bursztyn nazywany bursztynem prawdziwym (albo poprawianym) ale już nienaturalnym. Przemysł jubilerski nie ma szczęścia, w ostatnich latach podupadł w wyniku wielu niekorzystnych zjawisk. W pewnym momencie złoże wychodzi w dno morskie i podczas silnych sztormów bursztyn jest wymywany i dozowany nam w małych ilościach. Żadna odmiana uzyskana w sposób sztuczny nie zastąpi pięknych, naturalnych odmian bursztynu, w których skupienia pęcherzyków gazu i różne odcienie barw tworzą w bryłkach piękne i tajemnicze krajobrazy . Do końca procesu produkcyjnego biżuterii z bursztynu należy pamiętać o podstawowych zasadach. Całkowite zaniedbania w dziedzinie inwestycji ludzkich doprowadziły do kryzysu w branży bursztynnictwa. Jakkolwiek nazywać bursztyn, zawsze pozostanie on najpiękniejszym sukcynitem na tej planecie. Kompletny krach na giełdzie papierów wartościowych nie może przejść bez echa. Nie jest nigdzie napisane że takie wytwarzanie biżuterii jest nieetyczne, wręcz należy stwierdzić iż jest to wskazana metoda produkcji.